Ambulancedienst

Vanaf 1974 heb ik gewerkt als onderofficier geneeskundige dienst bij de landmacht,  na  eervol ontslag in 1994  22 jaar ambulancechauffeur tot 2017   

  • 1 mei 1974 Koninklijke Militaire School dienstvak Geneeskundige Troepen
nu vanaf 2018 ben ik werkzaam als distributiechauffeur, door alle jaren heen ook gewerkt als zelfstandig ondernemer.

Terugblikkend had ik als geneeskundig onderofficier, een fantastische tijd in het leger,  het ambulancewerk sloot mooi aan aan mijn ervaringen bij defensie, ik heb op de ambulance veel nare dingen gezien en zieken, gewonden en  getraumatiseerde mensen kunnen helpen, ik zou er wel een boek over kunnen schrijven …..  daarnaast het organiseren en geven van les als instructeur EHBO/BHV doe ik al vanaf mijn 20 e …  na 45 jaar werken nu ook aan de slag  als distributiechauffeur, het is keihard werken maar wat is het leuk en een verademing dat mijn patiënten ( de klanten) gezond zijn en vol levenslust.

grappige momenten:  Ik herinner me een inzet  thuis bij een patient,  het was al donker, ik liep met Piet, mijn collega verpleegkundige, naar de voordeur die op een kier stond..   “hallo is daar iemand”  riep Piet voorzichtig…  ik blafte hard als een hond waarbij ik tegelijkertijd in de bil van mijn collega kneep.. die sprong van schrik een meter hoog … en vond dat toen natuurlijk niet grappig .. sorry nog Piet.

heftige momenten:

we kregen opdracht, samen met de spoedarts en een invalteam van de politie  standby te staan met onze spullen, er was iemand in het dorp neergeschoten, de schutter had zich daarna  verschanst in een woning en zijn dochter van 3 jaar gegijzeld..  het duurde en het duurde..  er was contact geweest met de dader .. we waren hoopvol..  na een uur geen contact meer ..  besloot de politie binnen te vallen .. explosies klonken  daarna ijzige stilte ..  we werden er bijgeroepen..  de arts die wat sneller liep  zonder alle spullen  .. riep vanaf de bovenverdieping af  dat we niet meer hoefde door te komen.. de vader had eerst zijn dochter en daarna zich zelf  door het hoofd geschoten ..  oorzaak relationele problemen..   de aanblik is me gelukkig bespaard gebleven ..  maar het kwam erg dichtbij..  mijn eigen dochter was in die tijd 5 jaar..

trein versus  persoon botsingen, verhangingen, reanimatie’s in alle leeftijden, verkeersongevallen, arbeidsongevallen met dodelijke afloop teveel om op te noemen en wat de rest van je leven op je netvlies blijft plakken..   je bent als hulpverlener altijd ook slachtoffer roep ik altijd ..   daarom ben ik van mening dat  je dit werk niet te jong, niet te lang  en niet te oud moet doen .. het is door de zogenaamde inconveniënten een zwaar beroep.

een zwaar beladen vrachtwagen, vergiste zich op de rotonde en sloeg rechts af waar dat niet mocht , de moeder van 3 kinderen op de fiets, druk bezig in een gesprek met haar mobieltje .. raakte met haar hoofd onder een band, bij aankomst met de ambulance troffen we haar dood aan met een verbrijzeld hoofd..  ironisch genoeg had ze de mobiel telefoon nog stevig vast in haar hand… soms denk ik wel eens ..  zou een plaatje hiervan helpen dit soort ongevallen te voorkomen.

als je net begint moet je nog veel leren

Ik was nog maar kort in dienst en was op pad met Gerard een ervaren pleeg, we waren ter plaatse bij een dronken man die gevallen was..   in mijn ijver de man te helpen had ik de achterklep vast open gezet.. de man greep zijn kans aan en ging achterin zitten..  of we hem even thuis af konden zetten, mijn collega greep in en de man zat snel weer buiten .. gelukkig maar  want hij begon hevig te braken ..

tot zover wat verhalen .